Parafia Świętej Jadwigi Śląskiej w Starym Strączu

Edykt w sprawie beatyfikacji Siostry M. Iwony Król

Dnia 28 stycznia 2022 roku, w odpowiedzi na wniosek mieszkańców Wschowy, zwróciło się do mnie Zgromadzenie Sióstr św. Elżbiety z prośbą o przeprowadzenie procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego Siostry M. Iwony (Anny) Król CSSE.

Siostra M. Iwona Król urodziła się 12 maja 1908 roku w Mrozach, koło Kartuz. Na chrzcie świętym nadano jej imię Anna. Już jako nastolatka wykazywała niezwykłą pobożność i umiłowanie Eucharystii.

W wieku 22 lat, dnia 06 sierpnia 1930 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety w Poznaniu. Dnia 10 sierpnia 1931 roku otrzymała habit zakonny i imię zakonne Maria Iwona, rozpoczynając tym samym czas nowicjatu. Pierwsze śluby złożyła 20 sierpnia 1932 roku. Podczas formacji początkowej przygotowywała się do zawodu pielęgniarki uzyskując dyplom i uprawnienia państwowe. Krótko po złożeniu pierwszych ślubów zakonnych, dnia 7 września 1932 roku, została skierowana na pierwszą placówkę do Wyrzyska, gdzie pracowała jako pielęgniarka w szpitalu. Posługiwała również w Kruszwicy, a od 9 marca 1936 roku pracowała, w charakterze pielęgniarki, w Domu Starców w Pucku. Dnia 21 sierpnia 1937 roku złożyła śluby wieczyste i na zawsze, nierozerwalnie złączyła się z umiłowanym Mistrzem.

W 1939 roku wraz z innymi siostrami została wywieziona z Pucka przez niemieckich żołnierzy. Siostry udały się do Gdańska, skąd wysłano je do Domu Generalnego we Wrocławiu. Siostrę M. Iwonę skierowano do pracy na placówce we Wschowie, gdzie poświęciła się opiece nad chorymi, czuwając przy nich zarówno w ciągu dnia jak i w nocy. Nie tylko leczyła i pielęgnowała chorych, ale przede wszystkim otaczała ich ufną modlitwą. W 1944 roku ówczesny ksiądz proboszcz przekazał jej klucze do kościoła z prośbą, aby się nim opiekowała. Wzięła sobie głęboko do serca usłyszane słowa i strzegła świątyni z narażeniem życia. We własnych dłoniach wyniosła z niej bombę zegarową, która po kilkunastu godzinach wybuchła. W ten sposób uchroniła kościół przed zniszczeniem. Jeździła po okolicznych wioskach, gdzie zbierała sprofanowane przez radzieckich żołnierzy konsekrowane hostie i sprzęty liturgiczne. Odznaczała się wielką odwagą, wiedziała jak wiele ryzykuje, była świadoma jak okrutni i bestialscy potrafili być żołnierze. Mimo tego, miłość do Eucharystii, która towarzyszyła jej od młodzieńczych lat, była silniejsza niż strach. Narażała się na niebezpieczeństwo każdego dnia i całą ufność składała w ręce Boga, któremu oddała całkowicie swoje życie, wierząc, że On nieustannie nad nią czuwa i ją chroni. Siostra M. Iwona zakończyła swoje ziemskie pielgrzymowanie dnia 8 sierpnia 1990 roku. Pochowana została 12 sierpnia tegoż roku na cmentarzu parafialnym we Wschowie.

W związku z powyższym, zgodnie z wytycznymi prawa kanonizacyjnego zwróciłem się do Kongregacji Episkopatu Polski o opinię w sprawie rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego Siostry M. Iwony Król. Księża Biskupi zgromadzeni na 392 Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski, które obradowało w Zakopanem w dniach 6-7 czerwca 2022 roku, wyrazili pozytywną opinię (SEP – D 6.3-56). Zgodnie z prawem została również skierowana prośba o nihil obstat do Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych.

Zwracam się z serdeczną prośbą do wszystkich, którzy posiadają jakiekolwiek dokumenty, pisma, zdjęcia, pamiątki lub wiadomości w przedłożonej sprawie, zarówno pozytywne jak i negatywne, aby zechcieli przekazać je do Kurii Diecezjalnej w Zielonej Górze lub na adres Wicepostulatorki sprawy – siostry M. Weroniki Szelejewskiej, pl. św. Jana 1, 67-400 Wschowa.

Zielona Góra, 17.11.2022 r.
Znak: Hb6-7/22

+Tadeusz Lityński
Biskup Zielonogórsko-Gorzowski

ks. Piotr Kubiak
Kanclerz Kurii

List Rektora Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu na Niedzielę Chrystusa Króla 20.11.2022

Siostry i Bracia, Drodzy Przyjaciele!

„Wreszcie jesteśmy w Gorzowie – już Seminarium. Ogarnia nas zdumienie. Spodziewaliśmy się ujrzeć piękny dom, tymczasem zastaliśmy na wpół odnowioną kamienicę. Praca nad ukończeniem remontu wre. Pracownicy uwijają się. Jedni zakładają okna, inni piece budują, wprawiają drzwi, kobiety myją podłogi. Tempo amerykańskie. (…) Aby tylko dziś – jutro będzie lepiej (…)”. Te słowa to nie fragment z naszych wspomnień sprzed dwóch lat, kiedy jako seminaryjna wspólnota znaleźliśmy się ponownie w Gorzowie Wielkopolskim. To pierwszy zapis, jaki możemy odnaleźć w seminaryjnej kronice pod datą 13 października 1947 roku. Tak ten dzień zapamiętali pierwsi alumni wchodzący do ówczesnej siedziby powstającego seminarium przy ul. Warszawskiej 38 i 40. Wtedy 13 października przybyło ich 22. Ostatecznie formację rozpoczęło 12 absolwentów małego seminarium w Gorzowie i 16 kandydatów z różnych zakątków Polski.

Czytając ten kronikarski zapis pomyślałem o nas, którzy w uroczystość Chrystusa Króla – święto patronalne naszego seminarium – gromadzimy się na sprawowaniu Eucharystii w parafialnych wspólnotach. Pomyślałem o historii każdej z nich, od momentu przybycia na te ziemie w 1945 roku czy to z Kresów II Rzeczypospolitej: z Białorusi, z Ukrainy, z Litwy, z Bukowiny; czy to z południowej i centralnej Polski; czy też stąd, jak ci, którzy pozostali tutaj po przymusowych robotach oraz ci, którzy żyli tutaj od wieków, niejednokrotnie płacąc za to wysoką cenę. Wiele jest wspomnień, które trwają do dziś, wiele też takich, które powoli zacierają się, niknąc na odległym horyzoncie. Jednak każda z naszych wspólnot wyrasta i wpisuje się nierozłącznie w to doświadczenie powstającego przed 75 laty naszego seminarium duchownego decyzją ks. dr. Edmunda Nowickiego, pierwszego administratora Ziemi Lubuskiej, Kamieńskiej i Prałatury Pilskiej.

Jesteśmy potomkami tych, którzy przybyli na te ziemie z tak różnych światów i z bagażem często bolesnych doświadczeń, a jednak którzy z nadzieją rozpoczynali tutaj nowy etap historii swojego życia. To dzięki nim możemy jako pierwsze, a niekiedy już jako drugie pokolenie, powiedzieć: jesteśmy stąd. I dzisiaj uczestnicząc w Eucharystii, może nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak to przedziwne, że jesteśmy jedno. Jak bogate byłyby nasze opowieści, gdybyśmy podzieli się swoimi historiami. I słuchając ich moglibyśmy zadać sobie to pytanie – jak to się stało, że jesteśmy jedno?

A odpowiedź odnajdujemy w dzisiejszej liturgii, w opisie ukrzyżowania Chrystusa z Łukaszowej Ewangelii, którego przed chwilą wspólnie wysłuchaliśmy. Uderza tam w nas, niczym z otchłani ludzkiego serca, zawołanie, które stanowi echo naszej ludzkiej kondycji, niezmiennej i wspólnej nam wszystkim: „niechże sam siebie wybawi”; „wybaw sam siebie”.

Z „wybaw sam siebie” płynie jakaś przeraźliwa samotność, jakaś nie do pokonania dla nikogo z nas przepaść. Ci, którzy jak żołnierze i przywódcy ludu, przekonani są, że wszystko w ich życiu zależy tylko od nich, wypowiadają te słowa niczym szyderstwo – z Tego, który w ich oczach został pozbawiony wszelkiej władzy – nawet tej nad samym sobą. Jakby to szyderstwo mogło ich od Niego skutecznie odgrodzić, by przypadkiem nie zrodziła się myśl, że im także przyjdzie kiedyś stanąć po stronie bezsilnych i w ten sposób przejść na drugą stronę tej przepaści. Szyderstwo maskuje ludzką bezsilność. Ta objawia się także w rozpaczy okrzyku „wybaw sam siebie” jednego ze współukrzyżowanych, z jego świadomości, że nikt nigdy siebie samego nie wybawił, że wybawienie nie ma nic wspólnego z samotnością, że ta nie jest dla człowieka żadnym wybawieniem. Dlatego dzisiaj w uroczystość Chrystusa Króla warto wrócić do pytania: Jak to się zatem stało, że jesteśmy jedno?

Odpowiedzi nie odnajdziemy ani w szyderstwie, ani w rozpaczy. One są echem ludzkiej samotności. A Jezus, na którym dopełnia się tajemnica odrzucenia, wyśmiany, zepchnięty na margines krzyża, na drugą stronę przepaści, właśnie z krzyża, a właściwie dopiero w pełni z krzyża, przynosi człowiekowi odpowiedź. Ostatecznie bowiem, nie zwyciężone przez rozpacz i nie ukryte pod płaszczem pogardy, każde ludzkie istnienie jest wołaniem o spojrzenie, które jest pełne życia, to znaczy takie, które patrząc na nas ma nadzieję: „wejrzyj na mnie”. To jest wyznanie wiary nad przepaścią z dzisiejszej Ewangelii. Wiara jest zaczynem więzi ponad przepaścią samotności, której ostatecznym ościeniem jest śmierć. Właśnie tam na krzyżu Jezus przynosi odpowiedź: „dziś będziesz ze Mną w raju”. „Dziś będziesz ze Mną”. Nie wybawisz sam siebie, bo bycie samemu nie jest wybawieniem, ale to nie znaczy, że jesteś pozostawiony samemu sobie. Wobec najgłębszej tajemnicy, jesteśmy jak ten ukrzyżowany wołając razem z nim: „Wejrzyj na mnie”. I Bóg obecny na krzyżu w samym sercu ludzkiego dramatu woła do człowieka: „nigdzie nie odchodzę – nie przyszedłem wybawić siebie. Nie przyszedłem się od ciebie odgrodzić, ale odnowić więź”. Tak właśnie rodzi się świat pojednany – „Dziś będziesz ze Mną”. To początek tego pojednanego świata pośród szyderstw i rozpaczy. Tak właśnie Jezus buduje królestwo pośród nas, nad naszymi przepaściami.

75 lat po powołaniu do istnienia naszego diecezjalnego seminarium czytamy wspólnie tę Ewangelię, myśląc o naszym powołaniu. O powołaniu Kościoła, czyli o jego misji; o powołaniu naszych parafialnych wspólnot; wreszcie o powołaniu każdego z nas w tych wspólnotach. Tak właśnie możemy odczytać także nasze wołanie o nowe powołania kapłańskie. Wszyscy jesteśmy wpisani w tę posługę pojednania. Taka też była intuicja II Soboru Watykańskiego, który pytając się o to, co Kościół mówi sam o sobie, odpowiedział: Kościół jest sakramentem zbawienia czyli jedności. Taki jest sens posługi kapłańskiej: być znakiem i narzędziem pojednania. Znakiem i narzędziem budowania więzi nad przepaścią samotności: w przepowiadanym słowie, w sakramentach, we wspólnocie wiary. Dzisiaj do tej posługi przygotowuje się w naszej diecezji 10 alumnów, z których dwóch właśnie rozpoczęło swoją formacyjną drogę. W każdy czwartek w Eucharystii w szczególny sposób składamy na ołtarzu wszystkich naszych Dobroczyńców, Przyjaciół Paradyża, wszystkich, którzy sprawę powołań noszą w swoich sercach. Chcemy Wam wszystkim serdecznie podziękować za wsparcie i towarzyszenie naszej seminaryjnej wspólnocie — i duchowo, i materialnie — abyśmy pełnili posługę pojednania, aby ostatnie słowo należało do Chrystusa, budującego więź nad przepaściami każdego człowieka.

ks. dr Mariusz Jagielski

Rektor Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu


STANOWISKO
RADY STAŁEJ KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI
WOBEC DZIAŁAŃ JANA PAWŁA II
ODNOSZĄCYCH SIĘ DO PRZESTĘPSTW SEKSUALNYCH WOBEC MAŁOLETNICH

 

W przestrzeni publicznej coraz częściej słyszymy pytania o postawę Jana Pawła II wobec dramatu wykorzystywania seksualnego osób małoletnich i bezbronnych przez duchownych, a także o sposób reagowania na tego rodzaju przestępstwa podczas jego pontyfikatu. Coraz głośniej stawiana jest teza, że Papież nie podchodził właściwie do tego rodzaju czynów i niewiele robił, aby ten problem rozwiązać, a nawet go ukrywał. Wydaje się, że panuje swego rodzaju moda na formułowanie tego typu opinii. Wpisuje się to w próby podważenia autorytetu Jana Pawła II, a nawet zakwestionowania jego świętości, potwierdzonej w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym. W konsekwencji stanowi to usiłowanie pomniejszenia znaczenia tego wyjątkowego pontyfikatu dla Kościoła, świata, kultury i człowieka.

Medialny atak na św. Jana Pawła II i jego pontyfikat znajduje także swoją przyczynę w nastawieniu do jego nauczania, wyrażonego chociażby w takich encyklikach, jak Redemptor hominis czy Veritatis splendor, a także w głoszonej przez niego teologii ciała, co nie odpowiada współczesnym ideologiom propagującym hedonizm, relatywizm i nihilizm moralny.

W tej sytuacji uczciwe szukanie prawdy i dawanie jej świadectwa jest obowiązkiem każdego prawego sumienia. Spojrzenie na działania Jana Pawła II powinno uwzględniać kontekst historyczny i ówczesny stan wiedzy, a także uwarunkowania, w jakich on żył. Były one naznaczone przede wszystkim następstwami rewolucji kulturowej 1968 roku, odrzucającej obiektywne kryteria moralności i osobowej odpowiedzialności. Powszechnie głoszono, zwłaszcza w środowiskach uniwersyteckich Zachodu, że wszystko ma tę samą wartość i że, w konsekwencji, nie istnieje odtąd żadna różnica między dobrem i złem, prawdą i fałszem, pięknem i brzydotą. Obecnie pojawiają się nowe ideologie, które są spuścizną rewolucji 1968 roku. Podważają one chrześcijańską antropologię, której podstawową prawdą jest stworzenie człowieka przez Boga, jako kobietę i mężczyznę, na Jego obraz i podobieństwo. W sposób oczywisty walka z chrześcijańską wizją człowieka łączy się z próbami podważania wielkiego autorytetu, jakim na całym świecie cieszy się św. Jan Paweł II, który z ogromną mocą głosił tę wizję na wszystkich współczesnych mu areopagach.

Starając się zrozumieć podejście Jana Pawła II do problemu wykorzystywania seksualnego małoletnich, pragniemy pokazać konsekwentnie podejmowane przez niego działania.

  1. Już w początkach pontyfikatu w wprowadzonym przez Jana Pawła II w 1983 roku nowym „Kodeksie Prawa Kanonicznego” jednoznacznie zobligowano przełożonych kościelnych do karania sprawiedliwą karą członków kleru, będących sprawcami wykorzystania seksualnego małoletnich, nie wyłączając wydalenia ich ze stanu duchownego.

W 1992 roku Jan Paweł II ogłosił „Katechizm Kościoła Katolickiego”, który w artykule 2389 stwierdza, że „nadużycia seksualne popełniane przez dorosłych na dzieciach lub młodzieży powierzonych ich opiece” są grzechem, będącym „jednocześnie gorszącym zamachem na integralność fizyczną i moralną młodych, którzy będą nosić jego piętno przez całe życie, oraz pogwałceniem odpowiedzialności wychowawczej”.

  1. Prawdopodobnie pierwszy poważny sygnał o przestępstwach seksualnych popełnianych przez duchownych na szkodę osób małoletnich dotarł do Jana Pawła II z Kościoła w Stanach Zjednoczonych w 1985 roku za pośrednictwem nuncjusza apostolskiego w Waszyngtonie. Była to analiza dotycząca nieskuteczności dotychczasowych działań Kościoła w USA wobec sprawców wspomnianych przestępstw. O rzeczywistej skali tego zjawiska nie miano jednak wtedy pełnego wyobrażenia.
  2. Podczas wizyty ad limina episkopatu USA w 1993 roku Jan Paweł II zauważył, że biskupi nie byli jednomyślni w stosowaniu prawa karnego w odniesieniu do przestępstw seksualnych popełnianych przez duchownych. Dominowała tendencja do minimalizowania znaczenia prawa karnego w życiu wspólnoty kościelnej, a istniejące narzędzia prawne często nie były stosowane. Nie uświadamiano sobie również tego, jak głębokie i szkodliwe dla psychiki ofiar mogą być skutki tych przestępstw. W tym samym bowiem czasie w skali światowej rosły w siłę ruchy domagające się legalizacji pedofilii.

Po tej wizycie w liście do biskupów amerykańskich Jan Paweł II napisał: „kanoniczne kary, które są przewidziane za niektóre przestępstwa i wyrażają społeczną dezaprobatę wobec zła, są w pełni uzasadnione. Pomagają one zachować wyraźne rozróżnienie między dobrem a złem, przyczyniają się do moralnego zachowania, a także tworzą właściwą świadomość wagi popełnionego zła”.

W drugiej części tego listu Jan Paweł II przestrzegał przed traktowaniem zła moralnego jako okazji do sensacji. „Zło rzeczywiście może być sensacyjne, ale sensacyjność wokół niego jest zawsze niebezpieczna dla moralności” – pisał. Możliwe, że ten sposób myślenia Papieża był pewną konsekwencją wynikającą z jego polskich bolesnych doświadczeń, gdy pod rządami komunistów mass media były niejako urzędowo wrogie wobec Kościoła i częstokroć pojawiające się w niej informacje były po prostu kłamstwami i oszczerstwami. Postawa nieufności i niedowierzania wobec pojawiających się zarzutów dotyczących duchownych była zatem w dużej mierze uzasadniona, tym bardziej że w systemie komunistycznym były one często sposobem dyskredytowania pozycji i działania Kościoła oraz okazją do werbowania współpracowników spośród duchowieństwa.

  1. Wydaje się, że w okresie od połowy lat osiemdziesiątych do połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku skandal wykorzystania seksualnego rysował się dla Jana Pawła II głównie jako problem Kościoła w Stanach Zjednoczonych i w krajach anglosaskich. Dlatego w 1994 roku wydał on indult dla Kościoła w USA, którego celem było zapewnienie większej ochrony dzieci i młodzieży poprzez uzgodnienie przepisów kościelnych z prawem amerykańskim. Dokument ten podniósł wiek ochrony osób małoletnich z 16 do 18 lat i wydłużył okres przedawnienia przestępstw wykorzystania seksualnego małoletnich do 10 lat od ukończenia 18. roku życia przez osobę skrzywdzoną. Dwa lata później, w 1996 roku, Papież wydał podobny indult dla Kościoła w Irlandii, skąd również zaczęły napływać informacje o przestępstwach seksualnych popełnionych przez duchownych.

Świadomość Papieża dotycząca skali i skutków tych przestępstw wzrastała zatem wraz z upływem lat. Stawało się dla niego coraz bardziej jasne, że biskupi i wyżsi przełożeni zakonni nie podejmowali adekwatnych i przewidzianych prawem działań oraz że nie radzili sobie z ich stosowaniem.

  1. Dlatego, pomimo posoborowych tendencji decentralizacyjnych, w 2001 roku Jan Paweł II wydał dokument Sacramentorum sanctitatis tutela dla całego Kościoła. Dziecko zostało w nim ukazane jako jeden z największych skarbów, który za wszelką cenę należy chronić. Krzywda wyrządzona dziecku w sferze seksualnej została uznana za jedno z najcięższych przestępstw kościelnych i zrównana z profanacją Najświętszego Sakramentu czy złamaniem tajemnicy spowiedzi. Aby uniknąć bagatelizowania tych przestępstw w ramach Kościołów lokalnych, Papież na mocy tego dokumentu ustanowił jurysdykcję Stolicy Apostolskiej nad wszystkimi przypadkami wykorzystania seksualnego małoletnich od momentu uprawdopodobnienia się przestępstwa i nakazał jego zgłoszenie do Kongregacji Nauki Wiary. Odtąd postępowania karne prowadzone w tych sprawach zostały zarezerwowane Stolicy Apostolskiej i po dzień dzisiejszy pozostają pod jej ścisłą kontrolą. Decyzja ta pokazała, że Jan Paweł II zdał sobie sprawę ze skali i globalnego charakteru kryzysu spowodowanego wykorzystaniem seksualnym dzieci i młodzieży. Ta zmiana w stosowaniu i egzekwowaniu prawa była prawdziwie bezprecedensowa. Z perspektywy czasu widać, że okazała się ona punktem przełomowym w walce Kościoła z przestępstwami seksualnymi we własnych szeregach. W ślad za tymi decyzjami Jana Pawła II Stolica Apostolska zobowiązała wszystkie Episkopaty do wprowadzenia szczegółowych norm postępowania w takich przypadkach, przy równoczesnym respektowaniu prawa świeckiego.
  2. Przejawem wzrastającej świadomości Papieża było jego przemówienie do kardynałów amerykańskich w kwietniu 2002 roku podczas spotkania, które było bezpośrednim następstwem fali ujawnień przestępstw wobec dzieci i małoletnich dokonanych przez osoby duchowne, sprowokowanej przez serię artykułów zamieszczonych w dzienniku „Boston Globe”. Dokonując diagnozy kryzysu, Jan Paweł II wskazał na ból osób zranionych przestępstwem. Ofiary nadużyć oraz ich rodziny zapewnił o „swojej głębokiej solidarności i trosce”. Zaznaczył przy tym, że zmierzenie się z tymi bolesnymi skutkami musi odmienić Kościół i uczynić go bardziej świętym. Podkreślił też, że kto krzywdzi młodych, jest tej świętości zaprzeczeniem i że „w kapłaństwie i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby małoletnich”. Za istotną część problemu uznał też fakt, że „wielu czuje się zranionych sposobem podejścia hierarchów do tych przestępstw” oraz ich „decyzjami, które w skutkach okazały się błędne”. Podana przez Papieża diagnoza kryzysu jest zatem jasna, a kierunek działań, które mają uzdrowić sytuację – jednoznaczny.
  3. Z przedstawionych działań Jana Pawła II wobec ujawniającego się coraz wyraźniej kryzysu wyłania się obraz Pasterza, który odważnie i zdecydowanie pragnął się z nim zmierzyć, będąc równocześnie świadomy, że kryzys ten może zagrozić zdolności Kościoła do właściwego pełnienia jego misji w świecie. Papież doszedł do wniosku, że tylko „Kościół, stawiający czoła problemowi wykorzystywania z jasnością i determinacją” może również pomóc społeczeństwu przeciwstawić się pladze przestępstw seksualnych wobec małoletnich i bezbronnych. Widząc, że wobec tego problemu punktowe odpowiedzi nie są wystarczającym rozwiązaniem, w 2001 roku Papież podjął decydujący krok i zmienił prawo, które stało się narzędziem dla całego Kościoła. Tą zmianą uruchomił proces oczyszczania Kościoła, kontynuowany przez jego następców: papieży Benedykta XVI i Franciszka.

Usiłując dzisiaj zrozumieć ówczesną sytuację, trzeba też uwzględnić dominującą wtedy także w Kościele mentalność dyskrecji. Jeśli więc nawet podejmowano jakieś działania, to jednocześnie panował lęk i opór przed ich transparentnym komunikowaniem.

Ponadto lektura raportu Stolicy Apostolskiej dotyczącego byłego kard. Theodora McCarricka każe stawiać pytania o to, w jakim stopniu Jan Paweł II był rzetelnie informowany przez powołane do tego organy, a w jakim stopniu pewne decyzje były podejmowane bez jego wiedzy na innych szczeblach władzy, zgodnie z kompetencjami. W każdym razie raport nt. McCarrica nie pokazuje jakiegokolwiek „tuszowania” czy „zamiatania pod dywan” przez Jana Pawła II przestępstw seksualnych, których dopuścili się duchowni.

Próba zrozumienia postawy i działań świętego Jana Pawła II może być dla nas szansą na uświadomienie sobie, że działanie Boże przechodzi przez zwykłe – uwarunkowane kontekstem dziejowym i osobistą historią – człowieczeństwo. Jest także dla nas drogą do głębszego zrozumienia świętości, która polega na heroicznym przeżywaniu wiary, nadziei i miłości. Papież wielką wrażliwością otaczał każdego człowieka, o czym świadczy jego życie i nauczanie. Ogłoszenie przez Kościół świętości człowieka nie jest stwierdzeniem jego bezgrzeszności, a tym bardziej bezbłędności, lecz uznaniem świadectwa jego więzi z Chrystusem, mimo i na przekór ludzkim ograniczeniom i uwarunkowaniom.

Bezspornym faktem jest, że Jan Paweł II był papieżem, który zgodnie z nabywaną wiedzą podjął zdecydowaną walkę z przypadkami wykorzystywania seksualnego dzieci i małoletnich przez niektórych duchownych oraz wprowadził obowiązujące w całym Kościele normy rozliczania tego typu przestępstw, podkreślając, że w „stanie kapłańskim i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby młodych”. Rozpoczął jakże ważny i kontynuowany do dziś proces oczyszczenia Kościoła w tej sferze.

Jasna Góra, 14 listopada 2022 roku


śp. prof. Jan Łukasiewicz, wybitny polski logik wraca do Ojczyzny

22 listopada na warszawskim cmentarzu na Starych Powązkach pochowane zostaną sprowadzone z Irlandii doczesne szczątki prof. Jana Łukasiewicza – światowej sławy naukowca, ministra w rządzie Ignacego Paderewskiego, dwukrotnego rektora Uniwersytetu Warszawskiego, a w czasie okupacji niemieckiej konspiracyjnego wykładowcy akademickiego.
Najsłynniejszym osiągnięciem tego lwowianina było sformułowanie zasad logiki wielowartościowej, której zasady stosowane są do dziś. Łukasiewicz odbudowywał polską naukę jako minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego, rektor Uniwersytetu Warszawskiego i twórca Polskiego Towarzystwa Logicznego. W czasie wojny w obawie przed wojskami sowieckimi i aresztowaniem, prof. Łukasiewicz zdecydował się opuścić Ojczyznę w 1944 r. i 2 lata później wyemigrował do Irlandii. Zmarł w 1956 roku w Dublinie, z dala od ukochanego Lwowa i Polski (jak głosi napis nagrobny).
Z inicjatywy premiera Mateusza Morawieckiego doczesne szczątki Jana Łukasiewicza zostaną sprowadzone do kraju. Jest to niejako spełnienie woli tego wybitnego Polaka, który pragnął być pochowanym na ojczystej ziemi i próba przywrócenia o nim pamięci, lecz również przypomnienie losów polskiej inteligencji, która nie godząc się na komunistyczne zniewolenie, udała się na emigrację i nie mogła z niej powrócić.
Uroczystości pogrzebowe śp. prof. Jana Łukasiewicza organizowane są przez Fundację Armenian Foundation. Współorganizatorem jest Uniwersytet Warszawski. Zadanie finansowane jest ze środków Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Msza żałobna odbędzie się we wtorek 22 listopada w kościele pw. Karola Boromeusza (Stare Powązki) o godz. 13.00. Po nich nastąpi przejście konduktu żałobnego na miejsce pochówku (Aleja Zasłużonych) i końcowe uroczystości pogrzebowe.

śp. Elżbieta Jurewicz ze Starego Strącza

W piątek 4 listopada Pan powołał do siebie śp. Elżbietę Jurewicz ze Starego Strącza.

Obrzędy pogrzebowe rozpoczną się w kaplicy cmentarnej w Starym Strączu w czwartek 10 listopada modlitwą różańcową odmówioną o godzinie 14.30. Bezpośrednio po różańcu rozpoczną się obrzędy liturgiczne, nastąpi przejście do świątyni parafialnej gdzie zostanie odprawiona Msza święta żałobna a następnie odprowadzenie ciała zmarłej do miejsca oczekiwania na zmartwychwstanie.

Wieczny odpoczynek racz jej dać Panie.

śp. Romuald Pawlaczek ze Starego Strącza

W poniedziałek 31 października Pan powołał do siebie śp. Romualda Pawlaczka ze Starego Strącza.

Obrzędy pogrzebowe rozpoczną się w kaplicy cmentarnej w Starym Strączu w czwartek 3 listopada modlitwą różańcową odmówioną o godzinie 14.30. Bezpośrednio po różańcu rozpoczną się obrzędy liturgiczne, nastąpi przejście do świątyni parafialnej gdzie zostanie odprawiona Msza święta żałobna a następnie odprowadzenie ciała zmarłego do miejsca oczekiwania na zmartwychwstanie.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.

śp. Aniela Kulczyk – mama ks. Proboszcza Parafii Kolsko w naszym dekanacie

Pragnę poinformować, że w wieku 93 lat zakończyła swoją ziemską pielgrzymkę śp. Aniela Kulczyk, mama ks. kan. dr. Tadeusza Kulczyka, proboszcza parafii pod wezwaniem Narodzenia świętego Jana Chrzciciela w Kolsku.
Msza święta pogrzebowa pod przewodnictwem Księdza Biskupa zostanie odprawiona w poniedziałek 31 października 2022 r. o godzinie 12.00 w kościele pod wezwaniem MB Częstochowskiej w Bieczu (filia parafii pod wezwaniem Wszystkich Świętych w Brodach, Dekanat Lubsko). Poprzedzi ją czuwanie modlitewne od godziny 11.00. Bezpośrednio po zakończeniu Mszy świętej pogrzebowej nastąpią dalsze obrzędy żałobne na cmentarzu w Bieczu.
Świętej pamięci Anielę Kulczyk polecajmy Bożemu Miłosierdziu.
Wieczny odpoczynek racz jej dać Panie.

śp. Konrad Jacek Wolak ze Starego Strącza

W niedzielę 23 października Pan powołał do siebie śp. Konrada Jacka Wolaka ze Starego Strącza.

Obrzędy pogrzebowe rozpoczną się w kaplicy cmentarnej w Starym Strączu w środę 26 października modlitwą różańcową odmówioną o godzinie 14.30. Bezpośrednio po różańcu rozpoczną się obrzędy liturgiczne, nastąpi przejście do świątyni parafialnej gdzie zostanie odprawiona Msza święta żałobna a następnie odprowadzenie ciała zmarłego do miejsca oczekiwania na zmartwychwstanie.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.

Opłaty cmentarne będą przyjmowane:

w sobotę i niedzielę 22 i 23 października
oraz
w sobotę i niedzielę 29 i 30 października
po Mszach świętych w salce przy plebanii
a także
we wtorek 1 listopada od godz. 9.00 do 11.00
w kaplicy cmentarnej.

(Jeżeli to możliwe, proszę mieć przy sobie blankiet potwierdzający ostatnią dokonaną opłatę)

Kurs liturgiczny dla fotografów i operatorów kamer

Wymagany prawem liturgicznym kurs dla fotografów i operatorów kamer odbędzie się w sobotę 5 listopada 2022 r. w trybie stacjonarnym w Zielonej Górze. Forma kursu: jednodniowy, od godziny 09.00 do 16.00. Uczestnik kursu otrzymuje: materiały szkoleniowe, zaświadczenie o ukończeniu kursu, legitymację, ozdobny certyfikat. Warunkiem otrzymania legitymacji i certyfikatu jest przesłanie do sekretariatu (sekretariat@ift.zgora.pl) zdjęcia w wersji elektronicznej (rozdzielczość min. 600 dpi).
Data odbioru dokumentów poświadczających uczestnictwo w kursie jest uzależniona od terminu dostarczenia zdjęcia.
Koszt kursu: 300,00 zł na konto: 72 1020 5402 0000 0502 0312 7545, Instytut Filozoficzno-Teologiczny im. E. Stein, ul. Bułgarska 30; 65-647 Zielona Góra.
Szczegółowe informacje pod linkiem http://www.ift.zgora.pl/index.php/kursy/kursy-audiowizualne

śp. Czesław Kościelniak z Nowego Strącza

W sobotę 15 października Pan powołał do siebie po długiej chorobie śp. Czesława Kościelniaka z Nowego Strącza.

Obrzędy pogrzebowe rozpoczną się w kaplicy cmentarnej w Starym Strączu w środę 19 października modlitwą różańcową odmówioną o godzinie 14.30. Bezpośrednio po różańcu rozpoczną się obrzędy liturgiczne, nastąpi przejście do świątyni parafialnej gdzie zostanie odprawiona Msza święta żałobna a następnie odprowadzenie ciała zmarłego do miejsca oczekiwania na zmartwychwstanie.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.

Komunikat z 393. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski

W dniach 11 i 12 października 2022 roku odbyło się w Kamieniu Śląskim, pod przewodnictwem abp. Stanisława Gądeckiego, 393. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski.

Zebranie odbyło się w miejscu urodzenia św. Jacka, patrona diecezji opolskiej, co związane było z obchodami 50-lecia jej utworzenia. Podczas Eucharystii sprawowanej w sanktuarium na Górze Świętej Anny biskupi zawierzyli Panu Bogu przyszłość diecezji oraz Kościoła w Polsce. Modlili się również o pokój na świecie, a zwłaszcza o zakończenie wojny w Ukrainie.
Główny temat Zebrania, które zbiegło się z 60. rocznicą rozpoczęcia obrad Soboru Watykańskiego II, to równocześnie hasło trwającego Synodu: Ku Kościołowi synodalnemu. Gościem specjalnym był kard. Mario Grech, sekretarz generalny Synodu Biskupów, który odniósł się do etapu diecezjalnego Synodu. Wskazał główne kierunki dalszych prac synodalnych i oczekiwania z nimi związane. Podkreślił, że synodalność może skutecznie wesprzeć posługę biskupów w diecezjach.
W ramach dyskusji nad przebiegiem procesu synodalnego, biskupi podkreślili wagę i znaczenie synodalności w Kościele. Dotyczy to wszystkich poziomów życia i funkcjonowania Kościoła. Wskazali na potrzebę rozeznania tego, co jest z Bożego Ducha w syntezach diecezjalnych i syntezie krajowej. Zauważyli, że tam, gdzie udało się doprowadzić do rzeczywistego dialogu uczestników procesu synodalnego, tam rozwijała się współpraca, której doświadczenia trzeba kontynuować i przenosić na istniejące w diecezjach struktury synodalne. Potrzeba zwłaszcza praktyki synodalności na poziomie relacji międzyludzkich: słuchania, dialogu, szczerości i przejrzystości.
Z wielkim niepokojem biskupi śledzą sytuację w Ukrainie. Trwająca już ósmy miesiąc wojna ujawniła wielką hojność naszych Rodaków oraz ich gotowość niesienia pomocy, którą bezinteresownie ofiarowało tak wielu z nich. Biskupi wyrażają wdzięczność tym, którzy na różne sposoby włączają się w tę pomoc. W czasie Zebrania wysłuchali relacji przewodniczącego Komisji Charytatywnej KEP, dyrektora Caritas Polska oraz przewodniczącego Rady ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek na temat aktualnej sytuacji w tym kraju oraz pomocy udzielonej Ukraińcom. Biskupi mają nadzieję, że pomoc uchodźcom z Ukrainy będzie świadczona tak długo, dopóki będzie istniała taka konieczność.
Wobec przedłużającej się wojny w Ukrainie biskupi zwrócili uwagę, że można ulec pokusie „zmęczenia” pomaganiem uchodźcom i ofiarom konfliktu. Apelują zatem o dalsze zaangażowanie na ich rzecz w parafiach i pomoc w ich społecznej adaptacji do polskich warunków. Parafie, we współpracy z samorządami, mogą nadal być miejscem towarzyszenia obcokrajowcom, by w ten sposób włączyć się w konieczny proces ich integracji. Chodzi o takie działania, jak: organizacja nauki języka polskiego, pomoc w znalezieniu pracy i mieszkania, opieka nad rodzinami, dziećmi i uczniami oraz osobami niepełnosprawnymi i starszymi. Po raz kolejny pasterze przypominają, że nie ma różnych kategorii uchodźców i migrantów, bo wszyscy mają tę samą godność osobową i wartość w oczach Boga.
Rosnące zjawisko pielgrzymowania obliguje kościelnych organizatorów pielgrzymek do profesjonalnego podejścia w ich organizacji, z uwzględnieniem obowiązującego prawa w przestrzeni turystyki, ale także z zachowaniem specyfiki pielgrzymowania. Program pielgrzymek musi zawsze gwarantować głębokie duchowe przeżycie wiary, a ułatwienia i uproszczenia w ich organizacji nigdy nie mogą wpływać na obniżenie bezpieczeństwa pielgrzymów.
Biskupi wyrazili pragnienie towarzyszenia młodym w procesie systematycznej, duchowej formacji i zachęcają ich do udziału w Światowych Dniach Młodzieży w Lizbonie, a także w spotkaniach organizowanych w diecezjach.
Nie wolno też zapominać o ubogich w naszych parafialnych wspólnotach. Przypomina nam o tym Światowy Dzień Ubogich, obchodzony w niedzielę 13 listopada. Nową formą ubóstwa staje się m.in. ubóstwo energetyczne, na które winniśmy odpowiadać pomocą w ramach naszych możliwości.
Za wstawiennictwem Świętej Anny, patronki diecezji opolskiej, pasterze Kościoła polecają Bogu trudne sprawy Ojczyzny i Kościoła w kontekście zbliżającej się zimy i licznych kryzysów spowodowanych przez rosyjską agresję na Ukrainę. Wszystkim Rodakom w kraju i za granicą udzielają pasterskiego błogosławieństwa.

Podpisali pasterze Kościoła katolickiego w Polsce obecni na 393. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski.

Kamień Śląski, 12 października 2022 r.

śp. Jolanta Liberska ze Starego Strącza

We wtorek 11 października Pan powołał do siebie śp. Jolantę Liberską ze Starego Strącza.

Obrzędy pogrzebowe rozpoczną się w kaplicy cmentarnej w Starym Strączu w piątek 14 października modlitwą różańcową odmówioną o godzinie 14.30. Bezpośrednio po różańcu rozpoczną się obrzędy liturgiczne, nastąpi przejście do świątyni parafialnej gdzie zostanie odprawiona Msza święta żałobna a następnie odprowadzenie                                                          ciała zmarłej do miejsca oczekiwania na zmartwychwstanie.

Wieczny odpoczynek racz jej dać Panie.

śp. Piotr Ochej z Krzydłowiczek

W poniedziałek 3. października Pan powołał do siebie śp. Piotra Ocheja z Krzydłowiczek.

Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się w czwartek 6. października o godzinie 14.30 modlitwą różańcową w kościele parafialnym w Starym Strączu. Po różańcu będzie odprawiona Msza święta a po niej ciało zmarłego zostanie odprowadzone do miejsca spoczynku.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.

śp. ks. inf. prof. dr hab. Roman Harmaciński – kapłan naszej diecezji

W środę 7 września 2022 r. w szpitalu w Zielonej Górze, w 88. roku życia i 56. roku kapłaństwa, zakończył swoją ziemską pielgrzymkę ks. infułat Roman Harmaciński.
Msza św. pogrzebowa pod przewodnictwem ks. Biskupa zostanie odprawiona w poniedziałek, 12 września br., o godz. 11.00 w kościele parafialnym pw. NMP Królowej Polski w Gorzowie Wlkp. przy ul. Żeromskiego (od godz. 9.30 czuwanie modlitewne), a po niej nastąpią dalsze obrzędy pożegnalne na cmentarzu komunalnym w Gorzowie Wlkp. przy ul. Żwirowej (od bramy głównej).

Śp. ks. infułat Roman Harmaciński urodził się 2 stycznia 1935 r. w Mariance (województwo lubelskie) jako siódme dziecko Władysława i Aleksandry z domu Dominiczak. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnej miejscowości. Następnie wyjechał do Słupska, gdzie zamieszkał u swojego brata, podjął pracę zawodową i jednocześnie kontynuował naukę w liceum dla pracujących. W roku 1953 wstąpił do Małego Seminarium Duchownego w Różanymstoku, które jednak w kolejnym roku zostało zamknięte. Powrócił więc do Słupska i kontynuował tam edukację w zakresie szkoły średniej. W latach 1955-58 został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w brygadzie podhalańskiej w Wadowicach. W 1958 r. powrócił ponownie do Słupska, gdzie kontynuował pracę zawodową i naukę. W 1960 r. ukończył szkołę średnią i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu.

Święcenia kapłańskie otrzymał 16 czerwca 1966 r. w na Jasnej Górze w Częstochowie z rąk sługi Bożego bp. Wilhelma Pluty.
Jako wikariusz pracował w Barlinku (par. Niepokalanego Serca NMP, 1966-69), Jastrowiu (par. św. Michała Arch., 1969-71), Krośnie Odrzańskim (par. św. Jadwigi Śląskiej, 1971-74), Sulechowie (par. Najświętszego Imienia Maryi, obecnie Podwyższenia Krzyża Świętego, 1974-75).
26 listopada 1973 r. uzyskał tytuł magistra teologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. We wrześniu 1975 r. został mianowany referentem w Wydziale Katechetycznym Kurii Diecezjalnej w Gorzowie Wlkp. oraz diecezjalnym wizytatorem nauki religii, a także moderatorem diecezjalnego ośrodka powołań.
W roku 1979, kontynuując nadal pracę w kurii, podjął studia specjalistyczne z zakresu katechetyki na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. 18 czerwca 1984 r. uzyskał stopień naukowy doktora teologii. W październiku 1988 r. bp Józef Michalik mianował go rektorem nowo utworzonego Instytutu Formacji Katolickiej dla Świeckich w Gorzowie Wlkp. Od stycznia 1992 r. został zwolniony z obowiązków w Kurii diecezjalnej i poświęcił się całkowicie kierowaniu tym Instytutem. 15 września 1995 r. z racji na pogarszający się stan zdrowia został zwolniony z funkcji rektora, nadal jednak prowadził na gorzowskiej uczelni zajęcia dydaktyczne i kontynuował pracę naukową. 20 sierpnia 1996 r. został proboszczem parafii pw. NMP Królowej Polski w Gorzowie Wlkp. 11 lutego 1997 r. uzyskał habilitację na Papieskim Fakultecie Teologicznym we Wrocławiu. 1 stycznia 2004 r. Wydział Teologiczny Uniwersytetu Szczecińskiego powierzył mu stanowisko profesora nadzwyczajnego i kierownika Katedry Teologii Pastoralnej i Liturgiki. 1 września 2007 r. został zwolniony z urzędu proboszcza i przeszedł w stan spoczynku. W trakcie emerytury nadal mieszkał na terenie parafii NMP Królowej Polski w Gorzowie. Zachował również tytuł kustosza sanktuarium św. Weroniki Giuliani oraz rektora Bractwa Męki Pańskiej. Funkcje te pełnił jeszcze przez dwa kolejne lata, do roku 2009.
Ponadto na przestrzeni swojego życia był powoływany do różnych diecezjalnych gremiów: kolegium konsultorów i rady kapłańskiej, diecezjalnej rady duszpasterskiej, komisji liturgicznej oraz komisji ds. szkół katolickich.
Za swoją gorliwość i zaangażowanie uzyskał liczne wyróżnienia diecezjalne i papieskie. 8 kwietnia 1993 r. bp Józef Michalik włączył go do grona kanoników honorowych gorzowskiej kapituły katedralnej. 12 maja 2008 r. bp Stefan Regmunt włączył go do grona kanoników gremialnych tejże kapituły katedralnej powierzając mu jednocześnie funkcję jej dziekana.
Rok później, 9 kwietnia 2009 r. otrzymał godność prepozyta gorzowskiej kapituły katedralnej. Z kolei Ojciec Święty Jan Paweł II 29 listopada 1984 r. nadał mu tytuł kapelana honorowego, zaś Benedykt XVI 11 czerwca 2008 r. nadał mu tytuł protonotariusza apostolskiego supra numerum (infułata).

Śp. ks. infułata Romana Harmacińskiego polecajmy Bożemu Miłosierdziu.

śp. Kazimiera Mazur ze Starego Strącza

W środę 7 września Pan powołał do siebie śp. Kazimierę Mazur ze Starego Strącza.

Obrzędy pogrzebowe rozpoczną się w kościele parafialnym w Starym Strączu w sobotę 10 września modlitwą różańcową odmówioną o godzinie 11.30. Po różańcu zostanie odprawiona Msza święta żałobna i odprowadzenie ciała zmarłej do miejsca oczekiwania na zmartwychwstanie.

Wieczny odpoczynek racz jej dać Panie.

śp. Jan Małkowski ze Starego Strącza

W poniedziałek 5. września Pan powołał do siebie śp. Jana Małkowskiego ze Starego Strącza.

Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się w środę 7. września o godzinie 14.30 modlitwą różańcową w kościele parafialnym w Starym Strączu. Po różańcu będzie odprawiona Msza święta a po niej ciało zmarłego zostanie odprowadzone do miejsca spoczynku.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.

Nabór do Instytutu Studiów Wyższych.

Nowo powstający Instytut Studiów Wyższych z siedzibą w Gościkowie-Paradyżu zaprasza kandydatów na jednolite studia magisterskie z teologii. Oferta jest skierowana do wszystkich osób, które chciałyby:

– pełnić różne funkcje w strukturach Kościoła rzymskokatolickiego,
– pracować jako nauczyciele religii w szkołach,
– posługiwać jako liderzy stowarzyszeń, fundacji oraz grup i wspólnot kościelnych.

Zajęcia będą odbywały się w Gorzowie Wielkopolskim w trybie stacjonarnym. Instytut będzie afiliowany do Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Szczecińskiego.
Szczegółowe informacje i zapisy: https://kandydaci.usz.edu.pl/teologia/
Osoby pragnące rozpocząć studia, poza zarejestrowaniem się w systemie uniwersyteckim, proszone są o kontakt z ks. dr. Mariuszem Jagielskim, tel. 573 993 973, e-mail: jagielskim@wp.pl lub z ks. dr. Dariuszem Mazurkiewiczem, tel. 663 364 994, e-mail: d.mazurkiewicz@diecezjazg.pl

Spotkanie synodalne w Paradyżu – 29 i 30.08.2022 r.

KOMUNIKAT
RADY BISKUPÓW DIECEZJALNYCH KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI
PO SPOTKANIU NA JASNEJ GÓRZE W DNIU 25 SIERPNIA 2022 ROKU

W wigilię uroczystości Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, 25 sierpnia 2022 r., na Jasnej Górze zebrała się ‒ pod przewodnictwem abp. Stanisława Gądeckiego, przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski ‒ Rada Biskupów Diecezjalnych KEP. Głównym tematem obrad było zakończenie diecezjalnego etapu Synodu o synodalności oraz podsumowująca go synteza.

  1. Synod został zainaugurowany 9 i 10 października ubiegłego roku w Rzymie i przebiega pod hasłem: Ku Kościołowi synodalnemu: komunia, uczestnictwo, misja. Dyskutując nad syntezą ogólnopolską zakończonych prac synodalnych w diecezjach, biskupi dzielili się swoimi uwagami i obserwacjami dotyczącymi dotychczasowego przebiegu Synodu. Wyrazili wdzięczność wszystkim, którzy włączyli się w ten proces, dzieląc się radościami, trudnościami i problemami. W konsultacjach synodalnych, na różnych poziomach, uczestniczyli biskupi, księża, osoby konsekrowane, wierni świeccy zaangażowani w życie parafii, członkowie wspólnot, jak również osoby wcześniej nieangażujące się bezpośrednio w swoich środowiskach kościelnych. Konsultacje synodalne stały się okazją do wyrażenia troski o wspólnotę Kościoła. Biskupi zastanawiali się, jak najlepiej wykorzystać dotychczasowe owoce zakończonego procesu. Drogą do tego jest stałe i systematyczne budowanie Kościoła synodalnego. Powinno się to dokonywać w relacjach bezpośrednich oraz na poziomie wspólnot lokalnych, przede wszystkim parafii.
  2. Obrady biskupów diecezjalnych odbyły się nazajutrz po dniu święta niepodległości Ukrainy, pół roku od zbrojnej agresji Rosji na ten kraj. Po raz kolejny pasterze Kościoła podkreślili solidarność z narodem ukraińskim. Wyrazili także wdzięczność tym wszystkim, którzy przez ostatnie sześć miesięcy, w różny sposób, pomagali licznym przebywającym w naszym kraju uchodźcom, jak również tym, którzy pozostali w ogarniętym wojną kraju. Biskupi proszą o nieustanną modlitwę za Ukrainę i o nastanie pokoju w świecie. Apelują, aby przedłużający się kryzys wywołany inwazją nie wygasił w nas wyrażanej na wiele sposobów woli pomocy naszym siostrom i braciom, zwłaszcza najbardziej doświadczonym wojną. Postawa wobec nich może być świadectwem naszej wiary i zaproszeniem na spotkanie z Chrystusem.
  3. U progu nowego roku szkolnego biskupi diecezjalni modlą się za wszystkich rozpoczynających naukę, a także za ich rodziców, katechetów i nauczycieli. Ludziom pracującym na roli w czasie trwających żniw dziękują za ich ciężką pracę i troskę o to, aby nikomu w naszym kraju nie zabrakło chleba. Modląc się wraz z licznymi pielgrzymami przed obliczem Czarnej Madonny, polecają Bogu przez Jej wstawiennictwo wszystkich Rodaków w kraju i za granicą oraz udzielają pasterskiego błogosławieństwa.

Rada Biskupów Diecezjalnych Konferencji Episkopatu Polski

Jasna Góra, 25 sierpnia 2022 roku


Święcenia biskupie ks. kan. Adriana Puta.

Jak wiemy, 28 czerwca Ojciec Święty Franciszek mianował ks. kan. Adriana Puta, proboszcza parafii konkatedralnej pw. św. Jadwigi Śląskiej w Zielonej Górze biskupem pomocniczym diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.

Święcenia biskupie ks. kan. Adrian Put otrzyma w zielonogórskiej konkatedrze w sobotę 13 sierpnia podczas Mszy św. o godz. 12.00 pod przewodnictwem abp. Salvatore Pennacchio, nuncjusza apostolskiego w Polsce.

Transmisję z uroczystości przeprowadzi TVP 3 Gorzów Wielkopolski.

Polecajmy biskupa nominata w naszych modlitwach, aby głosząc słowo Boże, udzielając sakramentów świętych i posługując w miłości owocnie towarzyszył ludowi Bożemu naszej diecezji.

Zbiórka dla Jasia – 24.07.2022 r.

W niedzielę 24 lipca na parkingu przy kościele odbędzie się sprzedaż ciast i innych słodkości. Pieniążki zebrane ze sprzedaży będą przeznaczone w całości na pomoc w ratowaniu oczka małego Jasia Turczyńskiego ze Starego Strącza. Jasiu miał przykry wypadek, na skutek którego potrzebna jest seria przeszczepów, które niestety nie są refundowane, a pozwolą mu na częściowe odzyskanie wzroku. Zatem potrzebna jest pomoc i każda złotówka! Jeśli ktoś jest chętny do pomocy i chciałby upiec coś pysznego na tę okoliczność, to proszę o kontakt z naszą Radną Joanną Paczkowską (numer telefonu – 697 619 751).

Ks. kan. Adrian Put mianowany biskupem pomocniczym diecezji zielonogórsko-gorzowskiej

28 czerwca 2022 r. o godz. 12.00 Nuncjatura Apostolska w Polsce ogłosiła komunikat o nominacji biskupa pomocniczego dla diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Został nim ks. kan. Adrian Put, proboszcz parafii konkatedralnej pw. św. Jadwigi Śląskiej w Zielonej Górze.

Życiorys biskupa nominata

Urodził się 4 listopada 1978 r. w Szczecinie. W 1985 r. rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej nr 43 w Szczecinie. We wrześniu 1990 r. wraz z rodziną przeprowadził się do Gorzowa Wielkopolskiego. Ukończył Szkołę Podstawową nr 4 w Gorzowie Wielkopolskim oraz Liceum Ogólnokształcące w Deszcznie. W okresie dzieciństwa i młodości był zaangażowany w posługę liturgiczną jako ministrant i lektor. Formował się również w Ruchu Światło-Życie.

Po maturze wstąpił do Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu. Studia teologiczne uwieńczył uzyskaniem tytułu magistra. Święcenia kapłańskie przyjął 22 maja 2004 r. w Gorzowie Wielkopolskim z rąk bp. Adama Dyczkowskiego. Po święceniach pracował jako wikariusz, w latach 2004-2009 w parafii pw. Nawiedzenia NMP w Lubsku, a w latach 2009-2011 w parafii pw. Pierwszych Męczenników Polski w Gorzowie Wielkopolskim.

1 września 2011 r. został mianowany redaktorem odpowiedzialnym Aspektów – zielonogórsko-gorzowskiej edycji tygodnika katolickiego Niedziela oraz pomocniczym duszpasterzem młodzieży ds. Ruchu Światło-Życie. Zamieszkał wówczas jako rezydent w zielonogórskiej parafii pw. św. Józefa Oblubieńca.

Równolegle z pracą duszpasterską i dziennikarską kontynuował specjalistyczne studia teologiczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Szczecińskiego. W roku 2009 uzyskał tam tytuł licencjata, a 14 maja 2015 r. na podstawie rozprawy pt. Posoborowe ruchy odnowy Kościoła w diecezji (zielonogórsko)-gorzowskiej w latach 1972-1998 uzyskał tytuł doktora nauk teologicznych w specjalności historia Kościoła.

23 sierpnia 2013 r. powołano go do diecezjalnej Rady ds. Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich. 1 sierpnia 2015 r. mianowano go proboszczem parafii pw. św. Stanisława Kostki w Zielonej Górze. 13 listopada tego samego roku został ponadto sekretarzem pomocniczym I Synodu Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. 1 sierpnia 2016 r. powierzono mu funkcję moderatora diecezjalnego Ruchu Światło-Życie. Od 10 października 2017 r. należy do Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Ponadto, od 1 września 2019 r. kieruje Diecezjalnym Ośrodkiem Katechumenalnym, a 21 marca 2022 r. powołano go na członka diecezjalnej Komisji Liturgicznej.

29 marca 2018 r. został wyróżniony tytułem kanonika rokiety i mantoletu, a 1 kwietnia 2021 r. mianowano go kanonikiem honorowym Zielonogórskiej Kapituły Kolegiackiej pw. św. Jadwigi. Pełni także funkcję zastępcy moderatora publicznego kleryckiego stowarzyszenia wiernych Unia Kapłanów Chrystusa Sługi.

2 sierpnia 2021 r. został proboszczem parafii konkatedralnej pw. św. Jadwigi Śląskiej w Zielonej Górze.

28 czerwca 2022 r. Ojciec Święty Franciszek mianował go biskupem pomocniczym diecezji zielonogórsko-gorzowskiej przydzielając mu stolicę tytularną Furnos Minor.

Święcenia biskupie nominat przyjmie w sobotę 13 sierpnia. Choć nie jest to jeszcze pewne, z zapowiedzi biskupa diecezjalnego wynika, że miejscem święceń biskupich ks. Adriana Puta najprawdopodobniej będzie zielonogórska konkatedra. Byłyby to pierwsze święcenia biskupie w historii miasta.

śp. Kazimierz Bulik ze Wschowy – wcześniej ze Starego Strącza

W sobotę 4. czerwca Pan powołał do siebie byłego mieszkańca Starego Strącza śp. Kazimierza Bulika.

Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się we wtorek 7. czerwca o godzinie 15.00 modlitwą różańcową w kościele parafialnym w Starym Strączu. Po różańcu będzie odprawiona Msza święta a po niej ciało zmarłego zostanie odprowadzone do miejsca spoczynku.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.

śp. Stanisław Mielnik ze Starego Strącza

W czwartek 2. czerwca Pan powołał do siebie śp. Stanisława Mielnika ze Starego Strącza.

Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się w środę 8. czerwca o godzinie 12.00 w parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Lubinie.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.

śp. Zofia Paluszczak ze Starego Strącza

W czwartek 12. maja Pan powołał do siebie w wieku 85 lat życia śp. Zofię Paluszczak ze Starego Strącza.

Obrzędy pogrzebowe rozpoczną się w kościele parafialnym w Starym Strączu we wtorek 17. maja modlitwą różańcową odmówioną o godzinie 15.30. Po różańcu zostanie odprawiona Msza święta żałobna i odprowadzenie ciała zmarłej do miejsca oczekiwania na zmartwychwstanie.

Wieczny odpoczynek racz jej dać Panie.

Komunikat Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski
po Spotkaniu na Jasnej Górze w dniu 2 maja 2022 roku

W dniu 2 maja 2022 r., w wigilię uroczystości Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, na Jasnej Górze zebrała się Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski pod przewodnictwem abpa Stanisława Gądeckiego. Spotkanie było poświęcone sytuacji w Ukrainie oraz aktualnym kwestiom duszpasterskim.

1. Głównym punktem dyskusji biskupów była ocena działalności Kościoła wobec dramatu wojny w Ukrainie. Biskupi wysłuchali sprawozdań z prowadzonych działań przez Caritas Polska oraz Radę Konferencji Episkopatu Polski ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek. Podkreślono ogromne zaangażowanie polskiego społeczeństwa w organizację bezpośredniej pomocy ludności ukraińskiej, zarówno w postaci wsparcia materialnego, jak również dużej liczby inicjatyw, które wyzwoliła ta dramatyczna sytuacja. Polacy mają prawo oczekiwać analogicznej pomocy, wsparcia i solidarności ze strony innych krajów europejskich. Biskupi raz jeszcze pragną wyrazić wdzięczność parafiom, ruchom katolickim, organizacjom kościelnym na czele z Caritas Polska i Caritas diecezjalnymi, a przede wszystkim milionom wiernych za ogromną pomoc, której dzięki nim można było udzielić znajdującym się w potrzebie siostrom i braciom z Ukrainy. Rada Stała apeluje, by nie ustawać w tej pomocy, zarówno materialnej, jak i duchowej. Wzywa wszystkich do hojnego podejmowania posługi wolontariackiej wszędzie tam, gdzie jest ona potrzebna. Dotyczyć to może wielu działań, m.in. organizowania wspólnych kolonii z dziećmi ukraińskimi, nauki języka polskiego, czy wsparcia programu „Rodzina Rodzinie w Polsce”.

2. Rada Stała przeanalizowała aktualną sytuację duszpasterską Kościoła w Polsce. Rodzące się w całym kraju inicjatywy modlitewne, pastoralne i społeczne będę miały konkretne przełożenie na tworzony plan duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2022/2023, którego hasłem będzie „Wierzę w Kościół Chrystusowy”. Podejmowane w nim będą m.in. podstawowe treści związane z wiarą w Kościół, oczekiwaniami wyrażanymi przez papieża Franciszka, a także to wszystko, co zrodziło się w duchu procesu synodalnego. Poruszone zostały także kwestie takie jak otwarcie parafii na migrantów czy wymiar ekumeniczny w duszpasterstwie.

3. Spotkanie Rady Stałej poprzedziło centralne uroczystości ku czci Matki Bożej Królowej Polski. W tym roku są one połączone z narodowym dziękczynieniem za beatyfikację kard. Stefana Wyszyńskiego i Matki Elżbiety Róży Czackiej, która miała miejsce 12 września ubiegłego roku. Biskupi przypominają wielkie zasługi Prymasa Tysiąclecia dla Kościoła i Ojczyzny, a także jego oddanie Maryi, które właśnie na Jasnej Górze, przed obrazem Czarnej Madonny, dopełnione zostało ślubami Narodu.

Członkowie Rady Stałej zachęcają wszystkich, by w tych trudnych czasach pokładać nadzieję w Bogu i ufać wstawiennictwu Pani Jasnogórskiej, Królowej Polski. Przed Jej tronem ogarniają modlitwą wszystkich Rodaków w kraju i za granicą i udzielają im pasterskiego błogosławieństwa.

Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski

„Wakacje z uśmiechem” dla młodzieży z Ukrainy

 „Wakacje z uśmiechem” to bezpłatne 8-dniowe wyjazdy, organizowane przez Fundację „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, dla młodych osób (w wielu od 12 do 18 lat) z Ukrainy, które uciekając przed wojną znalazły schronienie w Polsce.

Kiedy i gdzie?

 „Wakacje z uśmiechem” odbędą się w trzech terminach:

 I

 7 – 14 lipca 2022 r.

 Dom rekolekcyjno-formacyjny „Dobre Miejsce”

ul. Dewajtis 3
01-815 Warszawa


 II

 15 – 22 lipca 2022 r.

 Wyższe Międzydiecezjalne Seminarium Duchowne w Opolu

ul. Drzymały 1c
skr. poczt 29
45-310 Opole


 III

 25 lipca – 1 sierpnia 2022 r.

BURSA SZKOLNA nr 1
w Radomiu

ul. Kościuszki 5
26-600 Radom


 Jakie atrakcje zostały przygotowane dla uczestników?

 Dla uczestników zostały przewidziane następujące atrakcje:
zwiedzanie miasta i wycieczki terenowe;
zajęcia edukacyjne z historii i kultury polskiej;
zawody sportowe;
zajęcia taneczne i integracyjne;
zajęcia muzyczne;

Ważne informacje:

W wyjeździe mogą wziąć udział młode osoby z Ukrainy w wieku od 12 do 18 lat, które w wyniku działań wojennych na Ukrainie znalazły schronienie w Polsce.
Całość kosztów pobytu uczestników oraz transport zorganizowanych grup pokrywa Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.
Uczestnicy będą zakwaterowani w pokojach z łazienką.
Uczestnicy będą mieli zapewnione trzy posiłki dziennie (śniadanie – obiad – kolacja), a także wodę do picia.
Całodobową opiekę nad uczestnikami zapewniają stypendyści Fundacji oraz wolontariusze. Na każdym z wydarzeń będą obecni tłumacze.

 Jak zgłosić się na wyjazd?

Szczegółowych informacji udziela:
Ks. Łukasz Malec – tel. 734 430 294
Termin zapisów: 30 maja 2022 r.


«Канікули з усмішкою» для молоді з України

 «Канікули з усмішкою» – це безкоштовний 8-денний табір, організований Фондом «Dzieło Nowego Tysiąclecia» для молоді (віком від 12 до 18 років) з України, яка, рятуючись від війни, знайшла притулок у Польщі.

Коли та де?
 
 «Канікули з усмішкою» пройдуть у три дати:

 І

 7-14 липня 2022 року

 Будинок реколекцій та формування «Dobre Miejsce»

вул. Девайтіс 3 (Dewajtis 3)
 01-815 Варшава


 II

 15-22 липня 2022 року

 Вища міжєпархіальна духовна семінарія в Ополі

вул. Drzymała 1C

45-310 Ополе


 III

 25 липня - 1 серпня 2022 року

ШКОЛЬНА БУРСА No1
 в Радомі

вул. Костюшко 5 (Kościuszki 5)
 26-600 Радом


Які розваги підготували для учасників?

 Для учасників заплановані такі розваги :
екскурсії ;
цікаве заняття з історії та культури Польщі;
спортивні змагання;
танцювальна та інтеграційна діяльність;
музичні забави;

Важлива інформація:

Поїздка відкрита для молодих людей з України віком від 12 до 18 років, які знайшли притулок у Польщі внаслідок бойових дій в Україні.
Повні витрати на перебування учасників та транспортування організованих груп покриває фонд «Dzieło Nowego Tysiąclecia».
Учасники будуть розміщені в кімнатах з окремою ванною кімнатою.
Учасники будуть забезпечені триразовим харчуванням (сніданок — обід — вечеря), а також питною водою.
Стипендіати та волонтери Фонду забезпечують цілодобовий догляд за учасниками. На кожному з заходів будуть присутні перекладачі.
 
Як подати заявку на поїздку?

Детальну інформацію надають:
o. Łukasz Malec - або +48 734-430-294 (польська мова)
Кінцевий термін реєстрації: 30 травня 2022 року

śp. Henryk Sitkowski z Jutrzenki

W piątek 22 kwietnia zmarł Henryk Sitkowski z Jutrzenki, który ostatnie lata życia spędził na terenie Parafii Lubięcin z naszym dekanacie.

Uroczystości pogrzebowe odbędą się we wtorek 26 kwietnia w Starym Strączu. O godzinie 15.30 rozpocznie się modlitwa różańcowa a bezpośrednio po jej zakończeniu Msza święta i odprowadzenie ciała zmarłego do grobu.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.

śp. Andrzej Kajdas z Wygnańczyc

W piątek 1 kwietnia zmarł po zaopatrzeniu sakramentami świętymi Andrzej Kajdas z Wygnańczyc.

Uroczystości pogrzebowe odbędą się w czwartek 7 kwietnia w Starym Strączu. O godzinie 13.30 rozpocznie się modlitwa różańcowa a bezpośrednio po jej zakończeniu Msza święta i odprowadzenie prochów zmarłego do grobu.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.

Ekstremalna Droga Krzyżowa Sława — Wschowa — Sława

Osoby zainteresowane udziałem w tegorocznej Drodze Krzyżowej mogą zapisywać się bezpośrednio na stronie organizatora (https://my.edk.org.pl/pub/edk/FRPKR8F4lBxX/zapisy/formularz) bądź w zakrystii po Mszach Świętych w kościele pw. Św. Michała Archanioła w Sławie.
W dniu akcji tj. 08.04.2022 w godzinach od 17:00 do 18:00 uczestnicy będą mogli nabyć niezbędny pakiet EDK 2022 w cenie 25 zł.

Program X Diecezjalnej Pielgrzymki Motocyklistów do Rokitna
24 kwietnia 2022 roku

• Godz. 13.00 Spotkanie motocyklistów przy Figurze Chrystusa Króla w Świebodzinie – zawiązanie wspólnoty.
• Godz. 13.30 wspólny przejazd do Sanktuarium w Rokitnie.
• Godz. 15.00 Koronka do Bożego Miłosierdzia i Msza św. w Bazylice Rokitniańskiej.
• Poświęcenie motocykli.
• Agapa dla uczestników pielgrzymki.

śp. Otolia Pawłowska ze Starego Strącza

We wtorek 29. marca Pan powołał do siebie w wieku 87 lat życia Otolię Pawłowską ze Starego Strącza.

Obrzędy pogrzebowe rozpoczną się w kościele parafialnym w Starym Strączu w sobotę 2. kwietnia modlitwą różańcową odmówioną o godzinie 13.30. Po różańcu zostanie odprawiona Msza święta żałobna i odprowadzenie ciała zmarłej do miejsca oczekiwania na zmartwychwstanie.

Wieczny odpoczynek racz jej dać Panie.

śp. Albina Dawidowicz ze Starego Strącza

W uroczystość Zwiastowania Pańskiego Pan powołał do siebie w wieku 98 lat życia Albinę Dawidowicz ze Starego Strącza.

Obrzędy pogrzebowe rozpoczną się w kościele parafialnym w Starym Strączu w środę 30. marca modlitwą różańcową odmówioną o godzinie 12.30. Po różańcu zostanie odprawiona Msza święta żałobna i odprowadzenie prochów zmarłej do miejsca oczekiwania na zmartwychwstanie.

Wieczny odpoczynek racz jej dać Panie.

Plan Rekolekcji Wielkopostnych
23 – 25.03.2022 r

środa – 23 III – dzień 1

16:30 Krzydłowiczki – nauka rekolekcyjna i Msza święta
17:00 Stare Strącze – Msza święta z nauką rekolekcyjną

czwartek – 24 III – dzień spowiedzi

16:00 Krzydłowiczki – spowiedź
                              – nauka rekolekcyjna i Msza święta
16:30 Stare Strącze – spowiedź
17:00 – Msza święta z nauką rekolekcyjną

piątek – 25 III – uroczystość Zwiastowania Pańskiego – dzień 3

16:30 Krzydłowiczki – nauka rekolekcyjna i Msza święta
17:00 Stare Strącze – Msza święta z nauką rekolekcyjną

Modlitwa Arcybiskupa Neapolu

Przebacz nam wojnę, Panie.

Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nad nami grzesznymi!
Panie Jezu, urodzony w cieniu bomb zrzucanych na Kijów, zmiłuj się nad nami!
Panie Jezu, który umarłeś w ramionach matki w bunkrze Charkowa, zmiłuj się nad nami!
Panie Jezu, jako dwudziestolatek wysłany na front, zmiłuj się nad nami!
Panie Jezu, który wciąż widzisz uzbrojone ręce w cieniu Twojego krzyża, zmiłuj się nad nami!

Wybacz nam wojnę, Panie.

Wybacz, gdy nie wystarczają nam gwoździe, którymi przybiliśmy do krzyża Twoje dłonie, i chcemy gasić nasze pragnienie krwią poranionych przez czołgi i karabiny.
Wybacz nam, gdy ręce, które nam dałeś, zamieniamy w narzędzia niosące śmierć.
Wybacz nam, Panie, gdy nie przestajemy zabijać naszych braci.

Wybacz nam, gdy jak Kain zbieramy na naszych polach kamienie, by zabić Abla.
Wybacz nam, gdy usprawiedliwiamy nasze okrucieństwo, mówiąc, że to praca, gdy brutalność uznajemy za słuszną , bo tak nam podpowiada nasz ból.

Wybacz nam wojnę, Panie. Wybacz nam wojnę, Panie!
Panie Jezu Chryste, Synu Boży, błagamy Cię! Powstrzymaj prędko rękę Kaina! Oświeć nasze sumienia, niech nasza wola się nie spełnia, nie wydawaj nas na pastwę naszych własnych działań! Zatrzymaj nas, Panie, zatrzymaj nas!

A gdy powstrzymasz rękę Kaina, jego także otocz swoją opieką, bo jest naszym bratem.
O Panie, powstrzymaj tę przemoc!
Zatrzymaj nas, Panie!
Amen.

+ Mimmo Battaglia
arcybiskup Neapolu

13 lipca 1917 r. Matka Boża powiedziała w Fatimie m.in.: „Przyjdę, by żądać poświęcenia Rosji memu Niepokalanemu Sercu i ofiarowania Komunii św. w pierwsze soboty na zadośćuczynienie. Jeżeli ludzie me życzenia spełnią, Rosja nawróci się i zapanuje pokój, jeżeli nie, Rosja rozszerzy swoje błędne nauki po świecie, wywołując wojny i prześladowania Kościoła. Sprawiedliwi będą męczeni, Ojciec Święty będzie bardzo cierpieć, wiele narodów zostanie zniszczonych, na koniec zatriumfuje moje Niepokalane Serce. Ojciec Święty poświęci mi Rosję, która się nawróci, a dla świata nastanie okres pokoju”. Wspomniane wyżej przyjście Matki Bożej do s. Łucji i żądanie poświęcenia Rosji Jej Niepokalanemu Sercu miało miejsce 13 czerwca 1929 r. w kaplicy domu zakonnego w Tuy (Hiszpania).

Poświęcenie takie miało już miejsce 25 marca 1984 r. Dokonał go św. Jan Paweł II. Podobne akty miały miejsce także wcześniej, jednak dopiero po tym z 1984 r. s. Łucja uznała, że prośba Matki Bożej została spełniona.

W piątek 25 marca, podczas celebracji pokutnej o godz. 17.00 w Bazylice św. Piotra, Papież Franciszek poświęci Rosję i Ukrainę Niepokalanemu Sercu Maryi. Tego aktu w tym samym dniu w Fatimie dokona Kardynał Konrad Krajewski, jako wysłannik Ojca Świętego.

Komunikat z 391. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski

W dniach 14 i 15 marca 2022 r., odbyło się w Warszawie pod przewodnictwem abp. Stanisława Gądeckiego 391. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski.

  1. Głównym tematem obrad była tocząca się w Ukrainie wojna i wywołany przez nią kryzys humanitarny. Dokonano oceny działań pomocowych podejmowanych przez Kościół. Prowadzone są one zarówno przez struktury Caritas Polska i Caritas diecezjalne, jak też przez inne organizacje katolickie oraz wspólnoty parafialne i zakonne. Jesteśmy świadkami ogromnej mobilizacji Polaków, zwłaszcza na poziomie lokalnym. Prowadzone są liczne zbiórki pieniężne mające wesprzeć przyjeżdżających do Polski uchodźców, zbierane są dary wysyłane do pogrążonej w wojnie Ukrainy. Wielu uciekających znalazło schronienie w polskich rodzinach, w ośrodkach diecezjalnych i parafialnych, żeńskich i męskich wspólnotach zakonnych. Za to wielkie dobro i spontaniczną pomoc biskupi wyrażają wszystkim, którzy je okazali, wielką wdzięczność. Kierują szczególne podziękowanie do wszystkich wolontariuszy. Równocześnie zwracają uwagę na konieczność zorganizowanej, długofalowej pomocy ‒ obejmującej przyjęcie, ochronę, promocję i integrację ‒ tym, którzy zdecydują się na pozostanie w naszej Ojczyźnie. Szczególną rolę mają tu do spełnienia władze państwowe, samorządy i organizacje pozarządowe.
  2. Biskupi przypominają, że wojna nie jest metodą rozwiązywania problemów, ale zawsze jest katastrofą, w której giną niewinni ludzie i niszczona jest godność człowieka. Wzywają odpowiedzialnych za agresję przeciwko państwu i narodowi ukraińskiemu do jak najszybszego wstrzymania działań wojennych i podjęcia wysiłków zmierzających do zawarcia sprawiedliwego pokoju.
  3. Episkopat wyraził poparcie dla pełnego troski słowa, które przewodniczący Episkopatu abp Stanisław Gądecki wystosował do prawosławnego Patriarchy Moskiewskiego i całej Rusi Cyryla. Prosił w nim, by zaapelował do prezydenta Rosji o zaprzestanie wojny z narodem ukraińskim. Równocześnie biskupi wzywają wszystkich wierzących na całym świecie do gorliwej modlitwy o pokój w Ukrainie.
  4. Biskupi omawiali dotychczasowy przebieg procesu synodalnego w Polsce, który odbywa się zarówno w formie bezpośredniej, w ramach spotkań grup synodalnych, jak i na platformach cyfrowych. Nadal zachęcają wszystkich wiernych do aktywnego włączenia się w prace synodu. Przypominają również, że synod nie jest jednorazowym zadaniem do wykonania, ale procesem zmierzającym do odnowy Kościoła.
  5. W dniu 13 marca br. minęła 9. rocznica wyboru Papieża Franciszka na Stolicę Piotrową. Jego posługę apostolską Episkopat powierzał Bogu w czasie uroczystej Eucharystii sprawowanej pod przewodnictwem Nuncjusza Apostolskiego w Polsce abp. Salvatore Pennacchio w Świątyni Opatrzności Bożej. Biskupi prosili Boga o zdrowie i siły dla Papieża, a także o światło do prowadzenia Kościoła drogą ku zbawieniu.

Wzywając wszystkich wiernych do intensywnej modlitwy i postu w intencji pokoju w Ukrainie, a także ofiarowania uchodźcom dalszej możliwej pomocy materialnej, biskupi polecają dobremu Bogu wszystkich Rodaków w kraju i za granicą udzielając im pasterskiego błogosławieństwa.

Podpisali pasterze Kościoła katolickiego w Polsce obecni na 391. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski.

Warszawa, 15 marca 2022 r.

Zmarły Bogusław Walerian Gulczyński z Nowego Strącza

We wtorek 1 marca zmarł Bogusław Walerian Gulczyński z Nowego Strącza

Uroczystości pogrzebowe odbędą się w piątek 4 marca w Starym Strączu. O godzinie 14.30 rozpocznie się modlitwa różańcowa, o 15.00 Msza święta i odprowadzenie zmarłego do grobu.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.

APEL
PRZEWODNICZĄCEGO KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI
W ZWIĄZKU Z INWAZJĄ ROSYJSKĄ NA UKRAINĘ

W związku inwazją rosyjską na Ukrainę, w imieniu Konferencji Episkopatu Polski, stanowczo potępiam działania Rosji i Władimira Putina, uznając je za niedopuszczalny i haniebny akt barbarzyństwa, skierowany wobec suwerenności i niezależności niepodległego państwa.

Jednocześnie – wraz z całym Kościołem w Polsce – wyrażam moją solidarność ze wszystkimi Ukraińcami, zarówno w Polsce, jak i na Ukrainie, zapewniając ich o naszej bliskości, modlitwie oraz gotowości do pomocy.

W związku z prośbą Ojca Świętego Franciszka, zwracam się do Księży Biskupów oraz wszystkich wiernych, aby Środa Popielcowa była obchodzona w Kościele w Polsce jako dzień postu i modlitwy w intencji pokoju oraz solidarności z Ukrainą. Proszę, aby w każdym kościele i parafii w Polsce zanosić gorące błagania w intencji pokoju, a także w intencji Ukraińców, by Pan pokrzepił ich serca w obecnej dramatycznej sytuacji.

Jako Kościół w Polsce pragniemy przyjść naszym Braciom również z materialną pomocą, dlatego apeluję, aby zarówno w najbliższą niedzielę, jak i w Środę Popielcową, po każdej Mszy Świętej zorganizować zbiórkę ofiar do puszek, które – za pośrednictwem Caritas Polska – zostaną przeznaczone na pomoc uchodźcom wojennym z Ukrainy. Pomoc Kościoła katolickiego w Polsce będzie świadczona sukcesywnie i systemowo za pośrednictwem naszych instytucji charytatywnych – parafialnych, diecezjalnych i ogólnopolskich – w tym, przez Zespół Pomocy Kościołowi na Wschodzie przy Konferencji Episkopatu Polski.

Ponadto, proszę wszystkich wierzących i ludzi dobrej woli o otwartą postawę wobec potrzebujących schronienia.

Królowej Pokoju zawierzam losy Ukrainy i Polski, zapewniając wszystkich o mojej duchowej bliskości i modlitwie.

+ Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

 

Warszawa, dnia 24 lutego 2022 roku



Komunikat w sprawie rosyjskiej inwazji na Ukrainę

Drodzy Diecezjanie,

ostatnie godziny przyniosły nam bardzo tragiczne informacje o rosyjskiej agresji na Ukrainę. Media przepełnione są obrazami palących się budynków, uciekających w panice mieszkańców wielu ukraińskich regionów. Te widoki przywołują w naszej pamięci bardzo bolesne wspomnienia związane z II wojną światową, gdy i nasza Ojczyzna stanęła wobec okrutnych, imperialistycznych wizji agresorów. Wiele osób, pamiętających tamte wydarzenia żyje ciągle wśród nas, być może nawet w naszych rodzinach.

Potrzeba dziś bardzo mocno naszej, chrześcijańskiej solidarności z mieszkańcami Ukrainy. Włączając się w pragnienie Ojca Świętego Franciszka bardzo proszę, aby najbliższa Środa Popielcowa była w naszych parafiach dniem postu i modlitwy w intencji pokoju oraz solidarności z Ukrainą. Ponadto, w odpowiedzi na apel Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski proszę, aby w najbliższą niedzielę i Środę Popielcową, po każdej Mszy św. zorganizować zbiórkę do puszek, z których ofiary za pośrednictwem Caritas Polska zostaną przekazane uchodźcom wojennym z Ukrainy.

Niech ten czas będzie dla nas ufnym wołaniem do Boga o pokój i opamiętanie się agresorów. W najbliższą sobotę od godz. 10.00 w parafii pw. Ducha Świętego w Zielonej Górze odbędzie się Kapłański Dzień Modlitw o Pokój. Jako kapłani chcemy wspólnie trwać przed Panem prosząc o potrzebny pokój w naszych sercach i relacjach międzyludzkich i o nadzieję, z którą będziemy wkraczali w tak trudną rzeczywistość. Niech i w naszych parafiach nie zabraknie czasu modlitwy adoracyjnej właśnie w tej intencji.

Zawierzając losy Ukrainy i naszej Ojczyzny Pani Cierpliwie Słuchającej z Rokitna, pamiętajmy także o naszych Siostrach i Braciach z Ukrainy, którzy mieszkają i pracują pośród nas, na terenie naszej Diecezji. Oni bardzo potrzebują naszego wsparcia, dobrego słowa, ale może i konkretnych gestów pomocy. Wielu z ich bliskich ciągle mieszka na Ukrainie, pośród toczących się walk. Niech ten czas uczyni nas posłańcami pokoju, poprzez naszą codzienną modlitwę i gesty miłości, które pomogą nam doświadczyć zwycięstwa Chrystusa nad każdym złem.

+ Tadeusz Lityński

Biskup Zielonogórsko-Gorzowski

Zielona Góra, 24 lutego 2022 r.